CPR – (ang. Cardiopulmonary resuscitation)

„Resuscytucja Krążeniowo Oddechowa” to zespół czynności stosowanych u poszkodowanego, u którego wystąpiło podejrzenie Nagłego Zatrzymania Krążenia (NZK). Celem RKO jest  utrzymanie przepływu krwi przez mózg i serce oraz przywrócenie czynności własnej układu krążenia. Natychmiastowe rozpoczęcie resuscytacji przez osoby będące w pobliżu zdarzenia, zwiększa prawdopodobieństwo przeżycia trzykrotnie !!!
NZK czyli ustanie czynności serca z utratą świadomości i bezdechem to główna przyczyna śmierci w Europie rozpoznawalna u 500 tys. osób rocznie. Podczas wstępnej analizy rytmu serca w większości przypadków stwierdza się migotanie komór, a prawdopodobnie u znacznie większego odsetka osób w momencie utraty przytomności występuje migotanie komór lub szybki częstoskurcz komorowy. Resuscytacja krążeniowo-oddechowa w połączeniu z defibrylacją rozpoczęta od 5 do 7 minut od utraty przytomności zwiększa skuteczność reanimacji o 49-75% przypadków. Prawdopodobieństwo przeżycia spada o 10-12% z każdą minutą opóźnienia defibrylacji.

Łańcuch przeżycia
lancuch

Każdy może ! Każdy powinien !
Często świadkowie zdarzenia nie podejmują RKO. Najczęstszymi obawami są spowodowanie jeszcze większych uszkodzeń u poszkodowanego, brak umiejętności oraz własne bezpieczeństwo. Lęk jest nieuzasadniony. Powikłania w postaci uszkodzenia narządów wewnętrznych zdarzają się niezmiernie rzadko, a jeżeli osoba poszkodowana nie miała NZK, a mimo to została przeprowadzona resuscytacja, nie spowoduje to uszkodzeń narządów wewnętrznych. Nawet nieudolnie przeprowadzona RKO daje większe szanse na przeżycie niż jej brak, a ryzyko zakażenia w trakcie resuscytacji jest niezmiernie niskie. Zgodnie z art. 162 § 1 KK za nieudzielenie pomocy osobie w bezpośrednim zagrożeniu życia grozi kara pozbawienia wolności do lat 3.

Rodzaje RKO

BLS – (ang. Basic Life Support) Podstawowe zabiegi resuscytacyjne obejmują: ALS – (abg. Advanced Life Support) Zaawansowane zabiegi resuscytacyjne obejmują: